وایرگارد

سه‌شنبه ۲۳ اردیبهشت ۱۳۹۹
۳ دقیقه مطالعه

وایرگارد ابزاری است برای ایجاد آسان یک اتصال رمزشده میان چند کامپیوتر متصل به شبکه اما دور از هم. وایرگارد از نسخه ۵.۶ لینوکس وارد بدنه اصلی کرنل شده است.

وایرگارد چند سالی است که توسط Jason A. Donenfeld توسعه پیدا کرده است و در نهایت وارد بدنه کرنل لینوکس شده است به این معنی که برای نصب وایرگارد دیگر نیازی به نصب هیچ ماژولی در کرنل نیست. فقط کافیست ابزارهای userspace tools شامل wg و در صورت نیاز به کمک بیشتر wg-quick را جهت تنظیم اتصالات نصب کرد.

وایرگارد از تمام تکنولوژی‌های مشابه ساده‌تر و سریع‌تر و جمع و جورتر است. اصل آن حدود ۳۰۰۰ خط کد است. کوچکترین در نوع خود که بررسی توسط متخصصین امنیت را بسیار ساده می‌کند (در مقایسه با صدها هزار خط کد در سایر برنامه‌های اینچنینی). به کمک آن می‌توان به سرعت چند کامپیوتر را چه در اینترنت چه در یک شبکه‌های جدا از اینترنت به یکدیگر متصل کرد. فایل تنظیمات آن متنی است و کلیدهای عمومی و خصوصی لازم را با ابزار wg می‌توان به سرعت ساخت. پروتکل آن هم به طور مفصل در وایت‌پیپر آن شرح داده شده است.

راه‌اندازی

در مثال زیر روی یک سرور Ubuntu 20.04 LTS وایرگارد را راه می‌اندازیم (وایرگارد را بک‌پورت کرده‌اند به کرنلشان). کلاینت برای ویندوز و اندروید و مانند اینها را می‌توانید از سایت خودشان بگیرید. روش کار اینست که ما برای هر کامپیوتر یک جفت کلید می‌سازیم. یک جفت برای سرور و یک جفت برای هر کلاینت. در ادامه کلید عمومی سرور را به کلاینت‌ها و کلید عمومی کلاینت‌ها را به سرور اضافه می‌کنیم. اول نصب ابزارهای لازم.

# apt install wireguard resolvconf

بعد فایل /etc/wireguard/wg0.conf را می‌سازیم و تنظیمات را وارد می‌کنیم (اسم فایل مهم است).

[Interface]
PrivateKey = <server_privatekey>
Address = 10.0.0.1/24,fd9e:cc01:4001::1/48
ListenPort = <portnumber e.g. 51820>

[Peer]
# Peer No. 1
PublicKey = <peer1_publickey>
PresharedKey = <peer1_preshared_key>
AllowedIPs = 10.0.0.2/32,fd9e:cc01:4001::2/64

[Peer]
# Peer No. 2
PublicKey = <peer2_publickey>
PresharedKey = <peer2_preshared_key>
AllowedIPs = 10.0.0.3/32,fd9e:cc01:4001::3/64

انتخاب رنج IPv4 ساده است. برای انتخاب رنج IPv6 در اینترنت IPv6 address range generator یا مشابه آن را جستجو کنید یا مقادیر این مثال را بجز دو حرف اول تغییر بدهید. فعلا راه سریع‌تری سراغ ندارم. فایل تنظیمات وایرگارد همیشه یک Interface دارد و تعدادی Peer. اولی تنظیمات کارت شبکه مجازی است که روی این کامپیوتر ساخته می‌شود. دومی هم کلید و آی‌پی مجاز کلایت‌هاست. می‌بینید که خبری از DHCP و این قبیل چیزها نیست. باید آی‌پی را خودمان تعیین کنیم. در مثال بالا جای کلیدها خالی است. آنها را باید اینطور ساخت:

# Generate a key pair for the server
# wg genkey | tee server_privatekey | wg pubkey > server_publickey

# Peer 1
# wg genkey | tee peer1_privatekey | wg pubkey > peer1_publickey
# Generate a pre-shared key
# wg genpsk > peer1_preshared_key

# Peer 2
# wg genkey | tee peer2_privatekey | wg pubkey > peer2_publickey
# Generate a pre-shared key
# wg genpsk > peer2_preshared_key

مقداری که wg genpsk می‌سازد باید به ازای هر Peer هم در کلاینت و در سرور در تنظیمات Peer وارد بشود و یکی باشد. خروجی wg genkey کلید خصوصی است (اگر به تنهایی اجرایش کنید) که می‌رود در بخش Interface. از کلید خصوصی کلید عمومی را ساختیم (که ما در یک خط با هم انجام دادیم) که می‌رود در تنظیمات کلاینت‌هایی که می‌خواهند به این سرور وصل بشوند (مقادیر را باید از فایل‌هایی که تولید کردیم برداریم و در فایل wg0.conf وارد کنیم).

حالا می‌توانیم سرور وایرگارد را راه بیندازیم:

# wg-quick up wg0
# systemctl enable wg-quick@wg0.service <- to enable after each boot

با دستور ip link یا ip addr می‌توانید اینترفیس جدیدی که به نام wg0 ساخته شده و مشخصات آن را ببینید. کار سرور اینجا تمام است. برای هر کلاینت هم مشابه همین فایل را می‌سازیم. اینجا فقط اولی را نشان می‌دهم:

[Interface]
PrivateKey = <peer1_privatekey>
Address = 10.10.0.2/24 ,fd9e:cc01:4001::2/48

[Peer]
PublicKey = <server_publickey>
PresharedKey = <peer1_preshared_key>
AllowedIPs = 0.0.0.0/0,::/0
Endpoint = <server_ip>:<server_port>

این فایل را در کلاینت اندروی یا ویندوز وارد بکنید و اتصال را استارت بزنید یک شبکه مجازی بین آن دستگاه و سرور ساخته می‌شود که مثل فولاد محکم و نفوذناپذیر است. اینکار برای اتصال اجزاء مختلف یک برنامه یا کامپیوترهای شخصی یا اداری بسیار سودمند است. یک بیزینس کوچک هم می‌تواند بخش‌های مختلف و ساختمانهای مختلف را به این صورت به هم وصل کند.

اگر بخواهید کلاینت‌ها پس از اتصال بتوانند به اینترنت سرور وصل بشوند باید روی سرور IP Routing داشته باشیم. یعنی سرور را به روتر تبدیل کنیم تا بسته‌ها بین شبکه‌های مختلف بتوانند حرکت بکنند. با افزودن net.ipv4.ip_forward=1 به فایل /etc/sysctl.conf آنرا فعال می‌کنیم:

# vim /etc/sysctl.conf
# net.ipv4.ip_forward=1 <- uncomment this line
# sysctl -p # activate it

و جدول iptables را تغییر بدهید تا لینوکس بداند ترافیک مجاز است بین اینترفیس مجازی وایرگارد و کارت شبکه‌ای هدف (اینجا eth0) حرکت بکند:

iptables -A FORWARD -i wg0 -j ACCEPT; iptables -t nat -A POSTROUTING -o eth0 -j MASQUERADE
iptables -D FORWARD -i wg0 -j ACCEPT; iptables -t nat -D POSTROUTING -o eth0 -j MASQUERADE

این دو خط را می‌شود به فایل تنظیمات وایرگارد هم اضافه کرد تا به شکل اتوماتیک با حذف و اضافه اینترفیس اینها هم اضافه و کم بشوند (فقط روی سرور):

[Interface]
...
...
DNS = 1.1.1.1 <- optional: set peers' dns
PostUp = iptables -A FORWARD -i %i -j ACCEPT; iptables -t nat -A POSTROUTING -o eth0 -j MASQUERADE
PostDown = iptables -D FORWARD -i %i -j ACCEPT; iptables -t nat -D POSTROUTING -o eth0 -j MASQUERADE
...
...

برای اطلاعات بیشتر ویدیوی معرفی سال ۲۰۱۸ را ببینید یا این ویدیوی راه‌اندازی سریع را.

ویدیو از سایت وایرگارد است.

سورس

دیدگاه‌ها

حسن   ۱۵ خرداد ۱۳۹۹ 5ed89cc70580460e59ab40ea

سلام آقا خدا خیرت بده دستت درد نکنه، بالاخره بعد از چند ماه جستجو تونستم وایرگارد رو نصب و راه اندازی کنم فقط من در ابتدای کار، با یک peer فایل wg0 رو راه انداختم؛ و همه چیز درست کار میکنه الان من می خوام peerهای بیشتر اضافه کنم، همه چیز مطابق با peer اول است، ولی اتصال حتی با سرور برقرار نمی شه! برای اضافه کردن peer نکته خاصی داره؟ ممنون میشم اگر این راهنمایی رو هم بکنید.

  پاسخ